Wywiady bez krawata - Marcin Najman | Arkadiusz Pan Pawłowski

Arkadiusz Pan Pawłowski inauguruje nowy cykl "Wywiady bez krawata" rozmową z Marcinem Najmanem o sporcie, karierze i planach na pożegnanie z ringiem. Pierwsze pytanie pada od razu z mocnym uderzeniem: czy Najman to dziś jeszcze sportowiec, czy już celebryta? Gość przyznaje, że jego życie kręci się obecnie głównie wokół mediów i show-biznesu, ale sport pozostaje obecny każdego dnia, bo każdą walkę poprzedza pełny cykl przygotowawczy. Najman wraca do początków: boks olimpijski, kickboxing amatorski, medale mistrzostw Polski i zawodowy debiut w 2001 roku, cztery lata po pierwszym starcie. Odpowiada też hejterom, którzy podważają jego osiągnięcia: zachęca, by sprawdzili w internecie, czym są organizacje, w których walczył, i przypomina, że "nie pas robi mistrza, tylko mistrz robi pas". Osobny wątek to autorytety. Bohaterem młodego Najmana był Andrzej Gołota, którego walki, jak sam mówi, "zdecydowały o jego życiu". Stąd też prywatna filozofia siły uderzenia: nie chodzi o najmocniejszą pięść, tylko o trafienie w momencie, w którym rywal się tego nie spodziewa. Młodym adeptom sportu Najman zostawia trzy słowa: dyscyplina, determinacja, konsekwencja, plus zasadę, że to on sam decyduje kiedy jest dość, nigdy hejterzy. Najbardziej szczery moment to rozliczenie z porażką z litewskim kulturystą zwanym Cytryną. Najman nie owija w bawełnę: "sam sobie zrobiłem krzywdę oddając tę walkę, to była walka do wygrania". Obiecał sobie wtedy, że taka sytuacja nigdy się nie powtórzy. Zapowiada jeszcze dwie pożegnalne walki, których szczegóły mają paść na konferencji prasowej FAME, a o swoim stanie w wieku 41 lat mówi bez upiększania: jest "naznaczony sportem", po operacji prawej ręki, świadomy że na lewą nie pójdzie, bo półtora roku rehabilitacji wykluczyłoby plany pożegnalne. Wywiad zamyka diagnoza problemów polskiego boksu w jednym zdaniu: każdy promotor zajmuje się przeszkadzaniem konkurencji zamiast własną organizacją. Na koniec Najman nominuje do kolejnego odcinka piłkarza Sebastiana Milę, którego ceni za zwycięską bramkę z Niemcami, i dzwoni do niego na żywo, by zaprosić go do "Wywiadów bez krawata".